Aktualności

gru 16, 2012

Trumienka - wotum dziękczynne

 
 
 
Są takie miejsca, do których chętnie pielgrzymujemy, gdyż w nich bardziej niż gdziekolwiek indziej możemy odczuć Bożą obecność i doznać Bożej opieki.
Udajemy się tam, by wznieść  modlitwę do Boga, który stworzył nas na  swój obraz oraz podobieństwo i który jest Panem naszego życia. W tych szczególnych miejscach wielbimy Go, przepraszamy, prosimy i dziękujemy za otrzymane łaski. Czynimy to często poprzez pośrednictwo Maryi lub osób, które zostały wyniesione do chwały ołtarzy.
Miejscami pielgrzymowania są najczęściej sanktuaria, gdzie czas niejako zatrzymuje się w mrocznych pomieszczeniach kaplic i kościołów, a wzrok przyciągają delikatnie wyeksponowane odpowiednim oświetleniem obrazy i figury słynące łaskami. Skupiają one na sobie nasz wzrok, pobudzają do refleksji i przede wszystkim przynaglają do modlitwy…
 
Jednym z miejsc na mapie Polski, w którym wielokrotnie dochodziło do cudów jest Sanktuarium Maryjne w Górce Klasztornej. Dla wierzących jest to miejsce święte, w którym odnaleźć można liczne wota dziękczynne stanowiące niejako dowód wielkich rzeczy, jakie wydarzyły się za wstawiennictwem Matki Bożej Góreckiej.
WOTUM rozumiano jako znak wdzięczności za otrzymaną łaskę
 
Wierni często składali i składają akty polecenia się Matce Bożej przy jej wizerunku. Często wiązano je ze złożeniem symbolicznego daru - wotum, które miało być znakiem samego ofiarowania, czy też upamiętniało oddanie. Częściej jednak pod mianem „wotum” rozumiano znak wdzięczności za otrzymaną łaskę, czy też prośbę o nią, którą symbolizował składany przedmiot.
Każde sanktuarium maryjne posiada wota dziękczynne, które mają swoją historię.
 
           
Przeszklona trumienka – wotum dziękczynne
W kościele pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Górce Klasztornej, przy  ołtarzu bocznym (tzw. Ołtarzu Matki Bożej Bolesnej) umiejscowiona jest przeszklona trumienka z bogatymi zdobieniami złotego koloru. Znajduje się w niej figurka Zaśnięcia Matki Bożej. Przedstawia Matkę Bożą z długimi, rozpuszczonymi włosami koloru kasztanowego, koroną na głowie i rękoma złożonymi do modlitwy. Szata Maryi jest biała. Trumienka ta stanowi wotum dziękczynne za cudowne uzdrowienie niewidomego chłopca.
Według podań w 1737 roku - podczas jednego z odpustów, niewidomy chłopiec z Zakrzewa w  Górce Klasztornej odzyskał w cudowny sposób wzrok. Kilka lat później w podziękowaniu za to cudowne uzdrowienie syna  jego ojciec ofiarował Matce Bożej ażurową trumienkę relikwiarzową z figurką Zaśnięcia Matki Bożej.
W opracowaniu pt. „Dzieje kultu Maryjnego i klasztoru góreckiego pod Łobżenicą”, którego autorem jest T. Piszczek, czytamy: „…od jakiegoś czasu jest w Górce ołtarz boczny Wniebowzięcia Matki Boskiej, a na nim trumienka z figurką Matki Boskiej Zaśniętej w koronie na głowie. Podczas odpustu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, po nabożeństwie głównym widać, jak ludzie podchodzą do trumienki i chustkami od nosa wycierają pył na trumience z wiarą, że to pomaga na oczy. Mówią starzy ludzie, że w ten sposób odzyskała wzrok chora na oczy córka pewnej hrabiny. Po przetarciu oczu dziecko przejrzało. Ludzie robią to samo z wiarą, że to pomaga na oczy.”
W dalszej części tej samej  pracy, autor opisuje:
…Jeden szlachcic miał ci ładną córkę, ale nic nie widziała od jakiegoś czasu. A tylko ją jedyną mieli…
A mieli wiele majątków. Dowiedzieli się raz, że w Górce dzieją się cuda, tylko że trzeba mocno wierzyć…
Pojechali rodzice tej dziewczynki i ją też zabrali. Obmyli jej oczy przy studzience i poszli na sumę do kościoła. Uklękli przed głównym ołtarzem – ojciec z lewej, matka z prawej, a w środku biedna ślepa. I jak było podniesienie, dziewczyna przejrzała. I w kościele zrobił się wielki ruch. Sam ksiądz przy ołtarzu był bardzo zaciekawiony tym wszystkim. Na tę pamiątkę ten szlachcic ufundował votum, a na nim obraz jak klęczą przed ołtarzem. A ludzie w kościele z radości aż wariowali. Jedni płakali, a drudzy się cieszyli z tego wielkiego cudu.”
 
DZIĘKUJĘ
Dziękczynienie jest odpowiedzą człowieka lub grupy ludzi na łaski otrzymane od Boga. Może ono przyjąć wyraz wewnętrzny lub zewnętrzny. Okazywane jest modlitwą lub zewnętrznym aktem wotywnym skierowanym do Tego, od którego otrzymało się dobro. Odpowiednikiem dziękczynienia w życiu codziennym jest dziękowanie. Słowo „dziękuję” wyraża pozytywne nastawienie do drugiej osoby. Ono buduje relacje, leczy i przemienia. Jest wyrazem wdzięczności za dobro i zarazem zapłatą za nie. Używanie go sprawia, że człowiek staje się lepszy, kruszy się w nim samolubność i egoizm. Dziękowanie pozwala docenić wartość otrzymanego daru, a jednocześnie otwiera na obdarowywanie drugich. Doświadczenie go w codzienności jest bardzo ważne i pomocne do zrozumienia postawy dziękczynienia.
Dziękczynienie może przybrać formę wspólnotową, nawet ogólnonarodową, ale jego źródło zawsze bierze początek w poszczególnych sercach ludzkich. Bez osobistego zaangażowania w dane wydarzenie, nie można mówić o wdzięczności za pozytywne jego owoce.
Boża łaska obdarowuje przeróżnie, nie zawsze jest to dla człowieka zrozumiałe. Czasem po latach dopiero przychodzi pragnienie podziękowania. Wyraża się ono w najróżniejszej formie i zależne jest od ważności otrzymanej łaski. Nie ma jednak wątpliwości, że każda jego postać jest pewną formą modlitwy. Dziękować można i należy za każde dobro.
Niektórzy ludzie odczuwają potrzebę dziękczynienia za najdrobniejsze przejawy Bożej miłości: widząc słońce dziękują za nie, słysząc śpiew ptaków dziękują za przyrodę, spotykając ludzi dziękują za ich życie. Inni mają to pragnienie dopiero w obliczu namacalnego dobra: zdrowie, pozytywne zdanie egzaminu, poczęcie długo oczekiwanego dziecka. Wdzięczność można wyrazić własnymi słowami lub posiłkować się dostępnymi formułami. Gdy brakuje słów, Bóg sam przychodzi z pomocą. W Piśmie Świętym znaleźć można najróżniejsze modlitwy dziękczynne. Za najpiękniejsze uważa się: „Magnificat”, „Pieśń Zachariasza” i „Psalmy”.
Podziękowanie może przybierać różną formę: prywatnego nabożeństwa, śpiewu, adoracji Najświętszego Sakramentu, Mszy Świętej, pielgrzymki, jałmużny itp. Znanym od wieków symbolem stało się składanie wotów dziękczynnych Bogu, Matce Bożej lub świętym, za pośrednictwem których wyproszono daną łaskę. Często łączono to z pielgrzymowaniem do miejsca kultu. Wierni od wielu lat przynoszą Matce Bożej Góreckiej wota w dowód wdzięczności. Często są to symbole otrzymanych łask. Najczęściej mają one postać różańców, korali, pierścionków i innych cennych dla darczyńców przedmiotów. Wota dziękczynne są najstarszym świadectwem cudów, które dokonały się za wstawiennictwem Matki Bożej Góreckiej, Królowej  Krajny.
Lidia Peplińska